Szanowny Panie Ministrze! Ustawa z dnia 24 kwietnia 1997 r. o zwalczaniu chorób zakaźnych,
Szanowny Panie Ministrze! Ustawa z dnia 24 kwietnia 1997 r. o zwalczaniu chorób zakaźnych, badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa oraz o Inspekcji Weterynaryjnej (DzU z 1999 r. nr 66, poz. 752) w art. 1 określa zasady zwalczania chorób zakaźnych zwierząt, badania zwierząt rzeźnych i mięsa oraz organizację, zasady i tryb działania Inspekcji Weterynaryjnej. W myśl art. 3 ust. 1 ww. ustawy obowiązkowi zwalczania podlegają choroby zakaźne zwierząt wyszczególnione w wykazie stanowiącym załącznik do ustawy. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych, badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa oraz o Inspekcji Weterynaryjnej podmioty zajmujące się zbieraniem, przetwarzaniem, grzebaniem lub spalaniem zwłok zwierzęcych i ich części oraz odpadów poubojowych są obowiązane zgłosić właściwemu powiatowemu lekarzowi weterynarii zamiar rozpoczęcia działalności w terminie co najmniej 7 dni przed jej rozpoczęciem i zaprzestanie działalności w terminie 7 dni od jej zaprzestania. Idąc dalej, zgodnie z art. 34 ww. ustawy, Inspekcją Weterynaryjną kieruje główny lekarz weterynarii, który będąc centralnym organem administracji rządowej powoływany i odwoływany jest przez prezesa Rady Ministrów na wniosek ministra właściwego do spraw rolnictwa. Do zadań Inspekcji Weterynaryjnej zgodnie z art. 35 tejże ustawy należy zwalczanie chorób zakaźnych zwierząt, badanie zwierząt rzeźnych i mięsa oraz wykonywanie nadzoru nad:
- jakością zdrowotną środków spożywczych pochodzenia zwierzęcego, w tym nad warunkami sanitarnymi ich pozyskiwania, produkcji i przechowywania,
- jakością zdrowotną niektórych środków żywienia zwierząt,
- obrotem środkami farmaceutycznymi i materiałami medycznymi przeznaczonymi wyłącznie dla zwierząt,
- zdrowiem zwierząt przeznaczonych do rozrodu oraz nad jakością materiału biologicznego.
Rozporządzenie ministra rolnictwa i gospodarki żywnościowej z dnia 3 grudnia 1998 r. w sprawie szczegółowych warunków weterynaryjnych przy zbieraniu, przetwarzaniu, grzebaniu lub spalaniu zwłok zwierzęcych i ich części oraz odpadów poubojowych (DzU z 1999 r. nr 3, poz. 23), jak i rozporządzenie ministra rolnictwa i rozwoju wsi z dnia 19 marca 2001 r. zmieniające ww. rozporządzenie (DzU z 2001 r. nr 22, poz. 255) w myśl art. 5 ust. 1 pkt 9 oraz ust. 4 ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt, badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa oraz o Inspekcji Weterynaryjnej w § 1 określają działalność polegającą na przetwarzaniu zwłok zwierzęcych i ich części oraz odpadów poubojowych, czyli odpadów zwierzęcych w ten sposób, iż może być ona prowadzona wyłącznie w specjalnie do tego celu przeznaczonym obiekcie, czyli zakładzie utylizacyjnym. W myśl § 1 ust. 2 ww. rozporządzenia w zakładzie utylizacyjnym przetwarzającym zwłoki zwierzęce i ich części oraz następujące odpady poubojowe:
- czaszki z gałkami ocznymi, migdałki, mózgi i rdzenie przedłużone oraz rdzenie kręgowe bydła, owiec i kóz w wieku powyżej 12 miesięcy,
- jelita bydlęce - od dwunastnicy do jelita prostego - niezależnie od wieku,
- śledziony owiec i kóz niezależnie od wieku - stałe odpady powstające przy uboju i obróbce poubojowej bydła, owiec i kóz,
nie można przetwarzać innych odpadów poubojowych.
Mając na uwadze coraz częstsze przypadki powstawania nielegalnych cmentarzysk zwierząt na skutek nowelizacji rozporządzenia ministra rolnictwa i rozwoju wsi o szczegółowych warunkach weterynaryjnych przy zbieraniu, przetwarzaniu, grzebaniu lub spalaniu zwłok zwierzęcych i ich części oraz odpadów poubojowych mam pytanie do pana ministra:
1. Czy pan minister jest świadom tego, iż wprowadzona ze względu na chorobę BSE nowelizacja rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków weterynaryjnych obowiązujących przy zbieraniu, przetwarzaniu, grzebaniu lub spalaniu zwłok zwierzęcych i ich części oraz odpadów poubojowych w § 1 ust. 2 określającym rodzaje zakładów utylizacji spalających głowy, jelita bydlęce, śledziony owiec i kóz oraz odpady poubojowe - niemogących przetwarzać innych odpadów poubojowych prowadzi już do występowania na terenie Rzeczypospolitej Polskiej coraz częstszych nielegalnych cmentarzysk zwierząt porzucanych przez rolników ze względów ekonomicznych w lasach, na łąkach, w jeziorach i stawach, stając się w konsekwencji siedliskami różnych chorób zakaźnych, będących zagrożeniem dla zdrowia i życia ludzkiego oraz zwierząt?
2. Czy pan minister i rząd RP zgadzają się z opiniami wielu specjalistów weterynarzy, iż lekarstwem na porzucanie przez rolników martwych krów, owiec i kóz w lasach, na łąkach itd. jest art. 9 ust. 2 ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych, badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa oraz o Inspekcji Weterynaryjnej mówiący, iż obowiązek określony w ust. 1 tegoż artykułu, tzn. zwłoki zwierzęce i ich części, jeżeli nie zachodzi podejrzenie o chorobę zakaźną, należy niezwłocznie dostarczyć podmiotom zajmującym się zbieraniem lub przetwarzaniem zwłok zwierzęcych albo na grzebowisko lub w wyznaczone miejsce spalania zwłok zwierzęcych, ciąży na posiadaczu zwłok zwierzęcych, a jeżeli posiadacza takiego nie można ustalić, na jednostce organizacyjnej utworzonej w tym celu lub upoważnionej przez gminę, których koszty budowy grzebowisk i miejsc spalania zwłok zwierzęcych są refundowane ze środków budżetu państwa, gdyż dalsze utrzymywanie istniejącego stanu rzeczy doprowadzi do wybuchu epidemii chorób BSE lub pryszczycy bydła i trzody chlewnej, co może stać się w konsekwencji tragiczne w skutkach dla polskiego rolnictwa i polskiego konsumenta?
Z poważaniem
Poseł Renata Szynalska
Kalisz, dnia 18 czerwca 2001 r.