Założeniem ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu
Założeniem ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi są działania mające przeciwdziałać nadużywaniu alkoholu i wszelkim problemom z tym związanym. To bardzo poważny i złożony problem naszego społeczeństwa. Dlatego słuszne było utworzenie agencji kierującej środkami przeznaczonymi na te cele.
Jednakże podczas spotkań poselskich z wyborcami często podnoszone są uwagi, że fundusze przekazywane do Państwowej Agencji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych (do działających na terenach samorządowych odpowiednich komisji) są zbyt niewspółmiernie i często nietrafnie przeznaczane. Szczególnie w małych środowiskach problem alkoholizmu jest bardzo widoczny i potrzebne jest umiejętne działanie. Nie wystarczy zorganizować tam festyn czy utworzyć ˝papierowy˝ klub ˝AA˝, o wątpliwej obecności osób go dotyczących. Wyborcy wskazują, że powinno być przyznawanie środków finansowych rodzinom dotkniętym problemem alkoholizmu, aby ze zbytnią łatwością nie przyznawać ich osobom według własnego uznania.
Na spotkaniach z wyborcami podnoszono, że środki są niewspółmierne do osiąganych efektów, ponieważ innych potrzeb jest wiele, i postulowano, że warto to zweryfikować.
Uwzględniając powyższe, interpeluję pana ministra w następujących kwestiach:
1) Jaka jest ocena Państwowej Agencji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w stosunku do komisji działających na terenie gmin?
2) Na jakie cele są wykorzystywane środki komisji ds. rozwiązywania problemów alkoholowych?
3) Jakie są efekty działania komisji?
4) Czy nie należy zweryfikować wielkości przekazywanych środków na cele walki z alkoholizmem pod względem efektywności działania komisji?
Z poważaniem
Poseł Renata Beger
Warszawa, dnia 15 stycznia 2002 r.