Szanowny Panie Premierze! Ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji
Szanowny Panie Premierze! Ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (DzU z 1993 r. nr 7, poz. 34 ze zm.) reguluje zagadnienia prawne dotyczące publicznego radia i telewizji, zakres działalności i kompetencji Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji oraz wysokości opłat abonamentu RTV. Opłaty abonamentowe stanowią główne źródło dochodu i utrzymania publicznego radia i telewizji. W 2000 r. wpływy z tego tytułu wyniosły ponad 800 mln zł. W myśl powyższej ustawy opłaty powinni regulować wszyscy posiadacze telewizorów i radioodbiorników, w tym i zainstalowanych w samochodach, zarówno osoby prywatne, jak i firmy czy instytucje. W ostatnich latach pomimo podejmowanych akcji promocyjnych przyrost wpływów abonamentowych akcji promocyjnych coraz bardziej przyjmuje tendencję malejącą, np. w latach 1994-1995 wyniósł 21%, a w latach 1999-2000 tylko 0,4%. Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji chce wprowadzić w znowelizowanej ustawie o radiofonii i telewizji zasadę domniemania posiadania odbiornika przez każde gospodarstwo domowe.
Mając na względzie powyższą ustawę, mam pytanie do pana premiera:
1. Czy pan premier zgadza się z tym, iż przyjęcie zasady domniemania posiadania odbiornika przez każde gospodarstwo domowe przyczyni się aż tak bardzo do poprawy ściągalności abonamentu RTV i przez to większego osiągania przychodów finansowych przez publiczne radio i telewizję?
2. Czy pan premier uzna za stosowne i konieczne zwiększenie udziału budżetu państwa w finansowaniu publicznego radia i telewizji w celu poprawy jej sytuacji finansowej?
Z poważaniem
Poseł Renata Szynalska
Kalisz, dnia 7 stycznia 2002 r.