Szanowny Panie Ministrze! 29 maja 2001 r. wystąpiłem do ówczesnego ministra środowiska Antoniego Tokarczuka
Szanowny Panie Ministrze! 29 maja 2001 r. wystąpiłem do ówczesnego ministra środowiska Antoniego Tokarczuka z interpelacją w sprawie wymiany sieci wodociągowych azbestowo-cementowych. Odpowiedź, którą otrzymałem, była dla mnie wielkim zaskoczeniem. Powtórzono w niej znaną mi wcześniej z korespondencji z Przedsiębiorstwem Wodociągów i Kanalizacji w Gdyni opinię doc. Stefana Maziarka, kierownika Zakładu Higieny Komunalnej Państwowego Zakładu Higieny, z której wynika, że ˝istniejące przewody (azbestowo-cementowe) należy eksploatować do czasu ich technicznego zużycia˝. ˝Należy˝ to znaczy, że bezwzględnie muszą być eksploatowane, a ich wcześniejsza wymiana może być teraz uznana za przejaw niegospodarności lub co gorsza rozrzutności.
Ta opinia Państwowego Zakładu Higieny stała się dla PWiK w Gdyni pretekstem do wycofania się z funkcjonującej poprzednio praktyki współfinansowania przez to przedsiębiorstwo podejmowanych przez samorządy lokalne wymian tych przewodów na przewody wykonane z materiałów nieszkodliwych dla zdrowia. Tego mechanizmu już teraz nie ma.
Sprawy tej tak zostawić nie zamierzam, bo z opinią doc. S. Maziarka, stojącego na czele państwowej instytucji, a więc pośrednio wypowiadającego się w imieniu państwa, trudno się zgodzić. Ta opinia zrównuje standardy higieniczne i zdrowotne w Polsce z tymi, które obowiązują w najbiedniejszych krajach trzeciego świata.
W związku z powyższym proszę pana ministra, jako nowego szefa resortu środowiska, o zajęcie stanowiska w tej sprawie i odpowiedź na pytanie: Czy resort pod pana kierownictwem wprowadzi system zachęt do wymiany sieci wodociągowych azbestowo-cementowych na sieci wykonane z materiałów nieszkodliwych dla zdrowia?
Z poważaniem
Poseł Jerzy Budnik
Wejherowo, dnia 5 lutego 2002 r.