Prace nad kolejną nowelizacją ustawy prowadzone obecnie przez Ministerstwo Gospodarki dotyczą tylko dostosowania jej
Prace nad kolejną nowelizacją ustawy prowadzone obecnie przez Ministerstwo Gospodarki dotyczą tylko dostosowania jej uregulowań do wymogów Unii Europejskiej, tymczasem pożądane jest, aby wprowadzone zostały poprawki. Po pierwsze, powinny one dotyczyć uchylenia art. 45b w brzmieniu: ˝Zmiany opłat za ciepło dostarczone odbiorcom nie mogą następować częściej niż raz na 12 miesięcy˝. Przepis ten jest niespójny z podstawowymi założeniami systemu polskiego prawa energetycznego, co w praktyce czyni go niestosowalnym.
W art. 49 ust. 2 projektu nowelizacji ustawy powinien być wniesiony punkt wprowadzający ˝wynagrodzenie z zaangażowanego kapitału własnego˝. Obecnie opłaty taryfowe mogą jedynie pokryć uzasadnione koszty działalności. Ewentualny zysk można brać pod uwagę jedynie w przypadku podejmowania przedsięwzięć inwestycyjnych, a jego wysokość wynika z analizy nakładów inwestycyjnych. Zysk nie jest traktowany jako źródło wynagrodzenia właściciela za włożony kapitał i ponoszone ryzyko przy prowadzeniu działalności, w realiach gospodarki rynkowej jest to niewłaściwe.
Kolejna zmiana, według mnie, powinna dotyczyć art. 49 ust. 6, w którym powinien zostać zmieniony zapis ograniczający do 30% udział opłat stałych w łącznych opłatach za świadczone usługi przemysłowe dla ciepła. Tymczasem racjonalne jest przypisywanie wszystkich kosztów stałych do stawek stałych opłat, a zmiennych do zmiennych. W przypadku dystrybucyjnych przedsiębiorstw energetycznych, m.in. ciepłowniczych, zdecydowaną większość kosztów działalności stanowią koszty stałe, których wielkość przekracza 50% i sięga ponad 90%. Uznaniowe i sztuczne zaniżanie (w tym przypadku do 30%) udziału opłat stałych w opłatach łącznych jest ewidentnym zaprzeczeniem handlowego sensu taryfikacji, rodzi także szereg niepożądanych skutków, m.in. nieracjonalne zamawianie mocy przez odbiorców czy też subsydiowanie skrośne odbiorców o dużej nierównomierności odbioru paliw oraz energii. Oczywiste więc jest, aby przedmiotowy udział został podwyższony do minimum 50%.
Czy zatem zaprezentowane powyżej propozycje zmian w ustawie Prawo energetyczne będą mogły być uwzględnione w nowelizacji?
Z wyrazami szacunku
Poseł Andrzej Jagiełło
Starachowice, dnia 13 lutego 2002 r.