Szanowny Panie Ministrze! 29 września 1966 r. została ratyfikowana przez władze PRL konwencja nr
Szanowny Panie Ministrze! 29 września 1966 r. została ratyfikowana przez władze PRL konwencja nr 122 Międzynarodowej Organizacji Pracy ˝Konwencja o polityce zatrudnienia, 1964 r.˝ (DzU z 1967 r. nr 8, poz. 31), a zgodnie z treścią obowiązującej w naszym państwie, konstytucji: ˝Ratyfikowana umowa międzynarodowa, po jej ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej, stanowi część krajowego porządku prawnego i jest bezpośrednio stosowana...˝ (art. 91 pkt 1).
Według wymienionej powyżej konwencji każdy członek1, w celu pobudzenia wzrostu i rozwoju gospodarczego, podnoszenia poziomu życia, zaspokojenia zapotrzebowania na siłę roboczą itp., ˝określi i będzie stosował, jako główny cel, aktywną politykę zmierzającą do popierania pełnego, produktywnego i swobodnie wybieranego zatrudnienia˝.
Konwencja określa kierunek, w którym powinna zmierzać polityka zatrudnienia, przy założeniu, że ˝...powinna być realizowana metodami przystosowanymi do warunków i zwyczajów krajowych˝. Jej celem jest: zapewnienie istnienia pracy dla wszystkich osób zdolnych do pracy i jej poszukujących, a każdy członek przy pomocy środków dostosowanych do warunków krajowych i w stopniu, w jakim one pozwalają, powinien m.in. ˝określać i regularnie rewidować, w ramach skoordynowanej polityki gospodarczej i społecznej, środki, jakie należy stosować dla osiągnięcia celów wymienionych w art. 1˝2.
Według GUS w styczniu 2002 r. bezrobotni zarejestrowani w urzędach pracy stanowili 18% cywilnej ludności aktywnej zawodowo, czyli 3253,3 tys. osób (w tym 1684,7 tys. kobiet) i liczba ta była wyższa o 138,2 tys. osób (o 4,4%) niż przed miesiącem. Liczba ta nie obejmuje jednak około milionowego ukrytego bezrobocia głównie na wsi. Większość bezrobotnych pozostających w ewidencji urzędów pracy to osoby, które wcześniej pracowały zawodowo. W końcu stycznia 2002 r. liczba tych osób wyniosła 2490,4 tys. (tj. 76,5% ogółu zarejestrowanych), w tej grupie 252,2 tys. (10,1%) osób utraciło pracę z przyczyn dotyczących zakładów pracy. Bez prawa do zasiłku pozostawało 2586,9 tys. (tj. 79,5% ogółu zarejestrowanych bezrobotnych. W styczniu 2002 r. pracodawcy zgłosili do urzędów zatrudnienia zaledwie 31,5 tys. ofert pracy, z czego tylko 0,8 tys. wolnych miejsc pracy oferowały absolwentom, podczas gdy nowo zarejestrowanych w styczniu 2002 r. było 280,8 tys. Spośród nowo zarejestrowanych bezrobotnych 37,4% mieszkało na wsi. Z badań wynika również, że 0,7 tys. zakładów zadeklarowało w najbliższym czasie zwolnienie z przyczyn dotyczących zakładów pracy ok. 22,5 tys. pracowników, w tym 6,2 tys. osób z sektora publicznego.
Wobec powyższego zwracam się z następującymi pytaniami:
1. Jak w krótkim okresie czasu rząd zamierza poradzić sobie z zahamowaniem rosnącej liczby bezrobotnych i jakie realne nakłady finansowe i na jakie działania przeznaczy?
2. Jak rząd zamierza się ustosunkować do swoich obowiązków określonych w konwencji nr 122 Międzynarodowej Organizacji Pracy, skoro na dzień dzisiejszy wydaje się pominięta w działaniach rządu, a międzynarodowe prawo jest obecnie przy 18-procentowym bezrobociu tylko pustym zapisem?
3. Czy rządzący przestrzegają regulacji zawartych w konstytucji, jeśli tak, to jak wytłumaczyć niską aktywność rządu wobec problemu rosnącego z miesiąca na miesiąc bezrobocia, co świadczy o tym, że ratyfikowane przez nasz kraj konwencje międzynarodowe (które zgodnie z art. 91 konstytucji stanowią część krajowego porządku prawnego i są bezpośrednio stosowane, a także mają pierwszeństwo w przypadku kolizji z ustawami) są pominięte?*)
Poseł Halina Szustak
Warszawa, dnia 27 lutego 2002 r.