Szanowny Panie Ministrze! Przedstawiona przez pana odpowiedź dotycząca wiążącej podległe organy interpretacji ministerialnej (w
Szanowny Panie Ministrze! Przedstawiona przez pana odpowiedź dotycząca wiążącej podległe organy interpretacji ministerialnej (w zakresie nie ponoszenia przez podatników negatywnych skutków w wyniku niejednolitej interpretacji przepisów prawa na przykładzie usług świadczonych przez solaria) jest co prawda poprawna z punktu jej zgodności z przepisami ustawy Ordynacja podatkowa, ale budzi poważne zastrzeżenia w kwestii przestrzegania zasady nullum tributum sine lege; wyłączności ustawowej dla wyznaczenia podmiotów, przedmiotu opodatkowania oraz ustalenia stawek podatkowych. Zasada wyłączności ustawowej została wyrażona expressis verbis w art. 217 konstytucji i obowiązuje od dnia wejścia w życie. Pomijając w pana interpretacji kwestię dowolności traktowania podatników w oparciu o sytuację, gdy ˝...do podatnika nie były kierowane indywidualnie informacje o opodatkowaniu usług świadczonych przez solaria stawką 22%, a podatnik rozliczał te usługi jak zwolnione, to rozliczenia takie nie powinny być kwestionowane przez organy podatkowe oraz organy kontroli skarbowej...˝, mam obawę, czy w ogóle ta interpretacja nie wykracza poza konstytucyjny zamknięty katalog źródeł prawa określony w art. 87 konstytucji. Jak wiadomo z przepisów ordynacji podatkowej, interpretacja urzędowa powinna mieć charakter ogólny i abstrakcyjny, ta wszak ma zdecydowanie charakter indywidualny i konkretny. W dalszym ciągu sprawa jest aktualna, a niejasny przepis nadal istnieje, zaś podatnik jest narażony na jego skutki, co jest nie do pogodzenia z zasadą demokratycznego państwa prawnego i wymogiem tworzenia prawa jasnego i precyzyjnego. Niezależnie od tego, zgadzam się z twierdzeniem, że nie może podatnik ponosić ujemnych konsekwencji za błędy urzędnicze, a także za upór przedstawicieli ministerstwa, którzy nie chcieli wprowadzić zmian w celu przerwania jednoczesnego stosowania nowej i starej normy prawnej budzącej chaos i wątpliwości, co było możliwe w ostatniej noweli VAT.
Czy nie wydaje się panu, iż przez fakt, że od obywateli wymaga się nie tylko spełnienia obowiązku utrzymania państwa poprzez nałożony podatek, ale także wykazania się najwyższą starannością, jeśli chodzi o samoobliczenie podatku i obowiązek znajomości prawa podatkowego w stopniu wyższym niż przeciętna prawna świadomość społeczna - obywatel powinien być chroniony w taki sposób, że podatki nakłada tylko parlament przy zachowaniu przyzwoitej legislacji? Tylko takie przekonanie wzajemnej lojalności i zaufania pozwoli obywatelom identyfikować się z państwem, na które łożą.
Odpowiedź pana budzi moje kolejne wątpliwości w zakresie prawidłowego grupowania usług solarium. Dlaczego raz usługi te są traktowane jako usługi kosmetyczne, a raz jako usługi związane z poprawą kondycji fizycznej, o czym świadczy pana odpowiedź odnosząca się do okresu sprzed 31 marca i po dniu 31 marca 1995 r. (cyt:) ˝Usługi świadczone przez solaria, sklasyfikowane według obowiązującej do 31 marca 1995 r. klasyfikacji usług w podbranży 89102: Usługi kosmetyczne (...) Wydanie przez ministra finansów obwieszczenia z dnia 31 marca 1995 r. (...) w poz. 30 załącznika nr 2 wymienione zostało grupowanie KWiU 93.04: Usługi związane z poprawą kondycji fizycznej, w którym to grupowaniu klasyfikowane są usługi świadczone przez solaria...˝. Czy również odpowiedź pana, że (cyt:) ˝Brzmienie nowego załącznika nr 2 zawierającego wykaz towarów zwolnionych od VAT nie pozostawia żadnych wątpliwości, że usługi świadczone przez solaria (klasyfikowane według PKWiU w grupowaniu 93.02.23: Usługi związane z poprawą kondycji fizycznej) nie są zwolnione od podatku od towarów i usług, ponieważ zgodnie z poz. 25 tego załącznika w ramach wskazanego grupowania PKWiU zwolnione od VAT są wyłącznie usługi łaziennicze...˝, nie jest obarczona tym błędem? Ponieważ podstawowym założeniem budowy PKWiU było powiązanie klasyfikacji produktów (wyrobów i usług) z klasyfikacją działalności gospodarczych (PKD) tak, aby każdy produkt klasyfikowany był przede wszystkim w zależności od rodzaju działalności, w wyniku której powstaje. A zatem: każdy produkt (wyrób, usługa) może być zaliczony przede wszystkim do jednego i tylko jednego rodzaju działalności gospodarczej określonego w Polskiej Klasyfikacji Działalności.
Konfrontacja teorii obowiązującego prawa z praktyką wskazuje na coś innego.
A oto wyciąg z Polskiej Klasyfikacji Działalności:
/Dział/Grupa/Klasa/Podklasa/Nazwa grupowania
93 Pozostała działalność usługowa
93.0 Pozostała działalność usługowa
93.01 93.01.Z Pranie i czyszczenie wyrobów włókienniczych i futrzarskich
93.02 93.02.Z Fryzjerstwo i pozostałe zabiego kosmetyczne
93.03 93.03.Z Pogrzeby i działalność pokrewna
93.04 93.04.Z Działalność związana z poprawą kondycji fizycznej
Kto zatem błędnie zakwalifikował usługi świadczone przez solaria do podbranży SWW 89 102 (usługi kosmetyczne, manicure i pedicure) w obowiązującej do 31 marca 1995 r. klasyfikacji usług i po dniu 31 marca do usług związanych z poprawą kondycji fizycznej?
Czy minister finansów może w sposób dowolny dla doraźnych celów wydzielać z grupowania usługi świadczone przez łaźnie, sauny, solaria, salony masażu i podobne usługi mające na celu poprawę samopoczucia i kondycji fizycznej tylko usługi łaziennicze?
Czy minister powinien przestrzegać zasady jednolitego kryterium?
Przedstawiając swoje wątpliwości, ponawiam swoje pytania:
Czy jest możliwy do ustalenia na podstawie przepisów na dzień do 31 grudnia 2002 r. i po 1 stycznia 2003 r. ciężar podatkowy z tytułu opodatkowania podatkiem VAT usług solarium?
Czy biorąc pod uwagę, że Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu z dnia 3 kwietnia 2001 r., sygn. akt K 32/99 OTK 2001/3/53 - OTK 2001/3/53, w uzasadnieniu do wskazanego wyroku Trybunał poddał ww. obwieszczenie krytyce, stwierdzając: ˝Na tle przedstawionych okoliczności Trybunał Konstytucyjny przychyla się do oceny wnioskodawcy i prokuratora generalnego (...), iż minister finansów, wprowadzając do obwieszczenia ust. 2, przekroczył kompetencję wynikającą z upoważnienia ustawowego wyrażonego w art. 54 ust. 3 kwestionowanej ustawy. W stosunku do ust. 2 obwieszczenia z 1995 r. uzasadniony byłby zatem wniosek o stwierdzenie niezgodności z art. 7 konstytucji˝ - nie wydaje się panu konieczne przerwanie jednoczesnego stosowania nowej i starej normy prawnej, gdyż obowiązujący porządek prawny w tym zakresie powinien wynikać z norm rangi ustawowej w postaci załącznika do ustawy, a nie regulacji ujętej z obwieszczenia?
Z poważaniem
Poseł Barbara Marianowska
Kraków, dnia 6 stycznia 2003 r.