Jak wiadomo, do 1990 r. dokumentacja płacowa mogła (nawet powinna) być wybrakowana po 12
Jak wiadomo, do 1990 r. dokumentacja płacowa mogła (nawet powinna) być wybrakowana po 12 latach (kategoria B12). Był to okres dostosowany do długości okresu, z którego zarobki mogły być przyjmowane jako podstawa wymiaru emerytury. Obecnie jednak, a mianowicie stosownie do przepisów rozporządzenia ministra finansów z 1991 r. w sprawie zasad prowadzenia rachunkowości oraz ustawy z 1994 r. o rachunkowości, dokumenty płacowe powinny być przechowywane przez okres wynikający m.in. z przepisów emerytalno-rentowych. W praktyce jednak byli pracownicy nie mogą skorzystać z możliwości przeliczenia swoich świadczeń z dopuszczonego obecnie okresu 20 lat. Jest tak z powodu braku dokumentów płacowych u byłych pracodawców, zlikwidowanych stosownie do przepisów sprzed 1990 r. Powoduje to, co zrozumiałe, rozgoryczenie i krytykę ustawodawcy, który tworzy martwe prawo.
Do mojego biura poselskiego wpływają liczne krytyczne sygnały. W wielu wypadkach bowiem byli pracownicy dokumentują fakt zatrudnienia (umowy o pracę, pisma o przeszeregowaniu, awanse itp.), a z powodów od siebie niezależnych nie mogą skorzystać z prawa adekwatnego do liczby lat pracy.
W związku z tym pozwalam sobie sformułować pod adresem ministra następujące pytania:
- czy i w jaki sposób ministerstwo zamierza uregulować interpelowaną sprawę? Biuro podziela w tym względzie stanowisko rzecznika praw obywatelskich, iż w takich przypadkach należałoby przyjąć, z braku innych dowodów, najniższe (minimalne) wynagrodzenie jako osiągane przez byłego pracownika w okresie, za który wybrakowano dokumenty płacowe. Skoro bowiem fakt zatrudnienia jest bezsporny, to logicznie pracownik osiągał w tym okresie jakieś wynagrodzenie;
- kiedy można się spodziewać inicjatywy ministerstwa w tej sprawie?
Z poważaniem
Poseł Jan Łączny
Koszalin, dnia 14 kwietnia 2003 r.