Polski Związek Działkowców jest jedyną, jak dotąd, organizacją w naszym kraju, która zarządza pracowniczymi
Polski Związek Działkowców jest jedyną, jak dotąd, organizacją w naszym kraju, która zarządza pracowniczymi ogrodami działkowymi. Użytkować działkę pracowniczą może tylko ta osoba, która jest członkiem Związku. Członkostwo wymaga podporządkowania się decyzjom organów Związku (w tym jego Krajowej Rady) oraz daje jednocześnie prawo do demokratycznego uczestnictwa w rozwoju organizacji. Tymczasem mająca swój początek w latach 90. i ostatnio bardzo się nasilająca krytyka polityki zarządzania przez Krajową Radę majątkiem Związku, dokonywana przez lokalne i regionalne środowiska działkowiczów, nie staje się przez krytykowanego powodem do podjęcia z nimi demokratycznej dyskusji, lecz raczej do wzmocnienia działań zmierzających do dalszego utrzymania uprzywilejowanej pozycji Krajowej Rady. Pan Eugeniusz Kondracki, prezes Związku, mówiąc w swoim referacie wygłoszonym podczas VI Krajowego Zjazdu Delegatów PZD: ˝(...) jedność Związku powinna być świętością, której naruszać nie wolno. Możemy różnić się w działaniach, możemy dyskutować, a nawet się sprzeczać, bo jest nas milion i nie wszyscy tak samo myślą, jednego nam nie można poddawać w wątpliwość - jedności naszego Związku (...)˝, przyznaje otwarcie, że jego polityka to polityka nienaruszalności PZD.
Prowadzenie przez Krajową Radę scentralizowanego zarządzania nie byłoby oczywiście możliwe bez odpowiedniego wyposażenia prawnego, czyli ustawy o pracowniczych ogrodach działkowych, o zmiany w której zabiegało już wielu parlamentarzystów. Zmiany umożliwiłyby nabywanie działek pracowniczych przez osoby indywidualne lub przez różne organizacje ich zrzeszające, co przerwałoby nareszcie monopol na tworzenie i prowadzenie pracowniczych ogrodów działkowych (Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu do wyroku: sygn. K 39/2000 potwierdził istnienie tego monopolu) oraz wprowadziłyby lepszy system kontrolujący zarządzanie majątkiem działkowiczów. Z informacji, jakie posiadam, wynika bowiem, że działalność finansowa PZD budzi poważne wątpliwości, i tak na przykład:
- członkom PZD nie podaje się do wiadomości, nawet jeżeli o to zabiegają, wysokości rocznego budżetu ich Związku;
- niewiadoma jest wysokość dotacji z Funduszu Ochrony Gruntów Rolnych;
- niewiadoma jest wysokość odszkodowań wypłacanych Związkowi za grunty przejęte pod gminne inwestycje;
- utajniony jest fundusz płac pracowników Związku;
- z tytułu opłaty czynszowej za lokal przy ul. Grzybowskiej 4 w Warszawie Związek płaci Polskiemu Stronnictwu Ludowemu 30 tys. złotych miesięcznie;
- działkowiczom narzucana jest odpłatna prenumerata czasopisma ˝Działkowiec˝, wydawanego przez PZD.
O wyjątkowej roli, jaką wśród organizacji pozarządowych odgrywa PZD, świadczy także casus prawny z 1995 roku umożliwiający mu nieodpłatne przejmowanie gruntów w użytkowanie wieczyste. Tylko w Częstochowie, Legnicy, Zielonej Górze, Tarnobrzegu czy Rzeszowie Związek przejął w ten sposób od 85 do 96 procent ziemi. I ponownie Trybunał Konstytucyjny w sprawie przepisów odnoszących się do PZD uznał w orzeczeniu (sygn. K 27/95), że nie są one zgodne z ustawą zasadniczą.
W związku z powyższym proszę o odpowiedź na następujące pytania:
1. Jak się kształtuje roczny bilans finansowy Polskiego Związku Działkowców?
2. Jakie jest wynagrodzenie prezydium i członków władz krajowych Związku?
3. Czy Urząd Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast podjął już działania mające przynieść wnikliwą ocenę przepisów ustawy o pracowniczych ogrodach działkowych?
4. Czy Urząd Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast rozpoczął także konsultacje na powyższy temat z lokalnymi środowiskami działkowiczów, w tym z podkarpackimi?
5. Kiedy rząd podejmie działania ostatecznie likwidujące monopol PZD i umożliwiające tym samym kupno działek bezpośrednio przez działkowiczów lub przez stowarzyszenia powstałe na poziomie poszczególnych ogrodów działkowych?
Posłowie Marek Kuchciński
i Tomasz Markowski
Warszawa, dnia 13 czerwca 2003 r.