Szanowny Panie Ministrze! Działając na podstawie ustawy o wykonywaniu mandatu posła i senatora art.
Szanowny Panie Ministrze! Działając na podstawie ustawy o wykonywaniu mandatu posła i senatora art. 14 ust. 1 pkt 7 z dnia 9 maja 1996 r. (DzU 1996 nr 73, poz. 350, z późn. zm.) oraz art. 118 Regulaminu Sejmu (MP 1998 nr 44, poz. 618, z późn. zm.), zwracam się do Pana Ministra w sprawie stanu przygotowań do wejścia w życie ustawy z dnia 25 lipca 2001 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym.
W związku z niepokojącymi sygnałami jakoby budowa systemu ratownictwa medycznego w Polsce ˝zawisła w próżni˝, zwracam się do Pana Ministra z prośbą o wyjaśnienie następujących kwestii:
1. Kiedy Ministerstwo uchwali Program ˝Zintegrowane Ratownictwo Medyczne w 2003 r.˝ i czym tłumaczyć przesunięcie terminu jego wydania, skoro ustawa budżetowa na rok 2003 uchwalona została w grudniu 2002 r., czyli od tego czasu znana była skala środków przeznaczonych na ratownictwo medyczne?
2. Czym tłumaczyć ˝poślizg˝ w wydaniu przez Ministerstwo Zdrowia Sprawozdania z wykonania Programu ˝Zintegrowane Ratownictwo Medyczne w 2002 r.˝? (W przedmiotowym dokumencie termin wykonania tego sprawozdania określono na 31 marca 2003 r.).
3. W związku z artykułem E. Szarkowskiej ˝Brak decyzji o podziale środków na ratownictwo medyczne˝ (Puls Medycyny, nr 11/2003) proszę o udostępnienie wniosków pokontrolnych, w związku z postępowaniami przeprowadzonymi na zlecenie wojewodów, a dotyczącymi szpitalnych oddziałów ratunkowych, a także wyników kontroli zleconej przez b. Ministra M. Balickiego, a dotyczącej przypadków nieprawidłowości w zakresie organizacji i sposobu udzielania świadczeń zdrowotnych w sytuacjach zagrożenia zdrowia lub życia.
4. Mając na uwadze wynikające z ustawy szerokie kompetencje dyspozytorów medycznych, zwracam się z zapytaniem, kiedy oczekiwać można rozporządzenia określającego ramowy program kształcenia dyspozytorów medycznych (art. 33 ust. 2 ustawy). Zdaję sobie sprawę z faktu, iż w świetle ustawy o świadczeniu usług ratownictwa medycznego przywołany artykuł ustawy jeszcze nie obowiązuje, jednak zważywszy na wydarzenia, które miały miejsce 12 stycznia 2003 r. w Częstochowie, określenie programu kształcenia dyspozytorów medycznych wydaje się być szczególnie istotne. Ponadto istnieją już rozporządzenia, które wydane zostały przez Ministra, mimo iż dotyczą one tych artykułów ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym, które jeszcze nie obowiązują (np. Rozporządzenia z dnia 10 maja 2002 r. w sprawie górnego i dolnego limitu zryczałtowanej stawki dobowej oraz algorytmu określenia zryczałtowanej stawki dobowej za świadczenia zdrowotne przedszpitalne udzielane przez zespoły ratownictwa medycznego). Wskazać należy, iż fakt wydłużenia vacatio legis ustawy miał - jak mniemam - służyć sprawniejszemu przygotowaniu wdrożenia systemu. Szkolenie nie tylko dyspozytorów, ale i pozostałego personelu ratownictwa medycznego jest z założenia przedsięwzięciem długofalowym, a więc nie wyobrażam sobie, ażeby rozporządzenia dotyczące szkoleń zostały wydane dopiero po wejściu w życie ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym.
5. Proszę o informację, na jakim etapie znajduje się uruchamianie szpitalnych oddziałów ratunkowych - ile już funkcjonuje, a ile ma ich powstać docelowo?
6. Proszę o informację, na jakim etapie znajduje się uruchamianie Centrów Powiadamiania Ratunkowego - ile już funkcjonuje, a ile ma ich powstać docelowo?
7. Jakie są plan Ministerstwa w zakresie zapewnienia działalności Lotniczego Pogotowia Ratunkowego? Sprawa ta staje się tym bardziej paląca w kontekście wydarzeń, jakie miały miejsce 3 czerwca br. w Knurowie. Zwracam uwagę na fakt, że tylko opanowana postawa pilota, który ˝posadził˝ spadający helikopter na drzewach, zapobiegła tragedii. Tym razem nikt nie zginął i nie chciałbym być złym prorokiem, ale wydaje się, że czas najwyższy na poważne wsparcie Lotniczego Pogotowia Ratunkowego w postaci wymiany ponaddwudziestoletnich maszyn na nowe śmigłowce.
W świetle stawianych pytań, na które brak odpowiedzi, nasuwa się niestety smutny wniosek dotyczący pracy Ministerstwa Zdrowia. Otóż jedynym wymiernym efektem dotychczasowych działań Ministerstwa na niwie reformowania polskiej ochrony zdrowia są kiepskie i dysfunkcjonalne ustawy, sprzyjające działaniom korupcyjnym i jednocześnie destabilizujące system (prawo farmaceutyczne i ustawa o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia). Powyższe potwierdza tezę, że reformowanie ochrony zdrowia w Polsce przez rząd Leszka Millera to jedynie ˝skok na kasę˝, reszta to nic nieznaczące imponderabilia. Mam nadzieję, że praktyka ta zostanie w końcu przerwana.
Z wyrazami szacunku
Poseł Bolesław Piecha
Rybnik, dnia 18 czerwca 2003 r.