Ministerstwo Finansów rozważa likwidację funduszu alimentacyjnego. Faktem tym zaniepokojona jest znaczna część społeczeństwa pobierająca
Ministerstwo Finansów rozważa likwidację funduszu alimentacyjnego. Faktem tym zaniepokojona jest znaczna część społeczeństwa pobierająca świadczenia z tego funduszu. Zapewne ten niepokój wiąże się z funkcją, jaką od zawsze przypisuje się alimentacji, a która wyraża się w zabezpieczeniu egzystencji osób uprawnionych, a jeżeli chodzi o dzieci i młodzież, która nie jest jeszcze w stanie utrzymać się własnymi siłami, w zabezpieczeniu także środków wychowania. Instytucja alimentacji stoi przecież z samego założenia na straży zapewnienia rodzinie niezbędnych do jej prawidłowego funkcjonowania środków materialnych, obciążając tym obowiązkiem osoby związane najbliższym pokrewieństwem.
Fundusz alimentacyjny istnieje od 1974 roku, zapewniając możliwość realizacji na bieżąco wyroków sądów RP w sprawie przyznanych alimentów, gdy ich egzekucja od osoby zobowiązanej do alimentacji okazuje się bezskuteczna.
Podzielam niepokoje społeczeństwa i jestem zdania, iż przyjęcie projektu ustawy o świadczeniach rodzinnych likwidującej fundusz alimentacyjny i wprowadzającej w jego miejsce dodatek do zasiłku rodzinnego spowoduje gwałtowne załamanie się podstaw egzystencji osób otrzymujących świadczenia z funduszu. Dotyczy to ponad 500 000 dzieci (ok. 3000 w regionie tarnowskim), których rodzice nie łożą zasądzonych wyrokami sądów alimentów.
Różnica między dodatkiem do zasiłku a świadczeniem z funduszu alimentacyjnego sprowadza się do faktu, iż pierwszy będzie stosunkowo niewielką kwotą, natomiast świadczenie alimentacyjne sądy ustalają zgodnie z koniecznymi potrzebami życiowymi dzieci.
Projekt ustawy o świadczeniach rodzinnych w tej sprawie jest niezgodny z Konstytucją RP, Konwencją Praw Dziecka, Międzynarodowym Paktem Praw Ekonomicznych, Socjalnych i Kulturalnych, a także łamie zasadę bezpieczeństwa socjalnego. Program Naprawy Finansów Publicznych poprzez złamanie powyższej zasady w stosunku do 500 000 dzieci, którym obowiązujące przepisy nie potrafią zapewnić ściągnięcia zasądzonych alimentów od osoby do tego zobowiązanej, nie powinna mieć miejsca w państwie prawa. Zasądzone zaległe alimenty pozostają jedynie na papierze i przy dotychczas obowiązującym prawie nigdy nie zostaną wypłacone dzieciom, na rzecz których zostały zasądzone przez sąd.
Zastąpienie świadczenia z funduszu alimentacyjnego dodatkiem do zasiłku rodzinnego (częściowa realizacja wyroku alimentacyjnego) nie zapewni tym dzieciom minimum środków do życia.
Te kwoty oszczędności dla skarbu państwa będą jednocześnie wskaźnikiem pogłębienia się niedostatku dzieci otrzymujących dotąd należne im świadczenia alimentacyjne z funduszu alimentacyjnego.
Ustawa z 18 lipca 1974 r. o funduszu alimentacyjnym stwierdza w preambule, że zawarte w niej postanowienia mają na celu wzmożenie opieki nad dziećmi i innymi osobami znajdującymi się w trudnej sytuacji materialnej z powodu niemożności wyegzekwowania świadczeń alimentacyjnych i zwiększenie odpowiedzialności osób zobowiązanych do alimentacji. Fundusz alimentacyjny jest ogniwem w systemie zabezpieczenia społecznego i rozwoju opieki socjalnej oraz środkiem służącym ochronie interesów dzieci i osób znajdujących się w trudnej sytuacji materialnej wskutek niemożności wyegzekwowania świadczeń alimentacyjnych. W jaki sposób zatem znaleźć uzasadnienie dla zniesienia instytucji mającej tak szczytne założenia i realizującej tak niezbędne ze społecznego punktu widzenia cele?
W tym zakresie zgłaszam interpelację poselską:
1. Czy ewentualne oszczędności finansowe skarbu państwa związane z likwidacją funduszu przewyższą niewątpliwie ogromne straty społeczne?
2. Czy jest moralnie uzasadnione szukanie oszczędności państwa w likwidacji funduszu alimentacyjnego?
Z poważaniem
Poseł Barbara Marianowska
Tarnów, dnia 13 czerwca 2003 r.