Szanowny Panie Marszałku! Dziękuję za przekazanie w d. 29 sierpnia br. odpowiedzi Pana Ministra
Szanowny Panie Marszałku! Dziękuję za przekazanie w d. 29 sierpnia br. odpowiedzi Pana Ministra Sprawiedliwości z 20 sierpnia br. na moją interpelację z d. 25 lipca br. w sprawie niektórych wątpliwości odnośnie do braku ścigania przestępstw prywatyzacyjnych. Niestety, odpowiedzi tej nie mogę uznać za zadowalającą, gdyż są całkowicie nietrafne wyjaśnienia w niej zawarte, odnoszące się do przyjętej przez Pana Ministra wykładni przepisów art. 1 ust. 2 ustawy z 30.VIII.1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji (tj. DzU z 2002 r. nr 171 poz. 1397, z późn. zm.), stosowanych do transferu dochodowych elementów polskiego majątku narodowego na rzecz sektora własności publicznej w państwach zagranicznych, np. Francji, Szwecji, RFN. Była to w rzeczywistości nielegalna, w istocie neokolonialna, wyprzedaż przez polskich ministrów polskiego majątku narodowego na rzecz publicznych koncernów zagranicznych (na rzecz rządów zagranicznych). Przyjęta przez Pana Ministra interpretacja wspomnianej ustawy jest niezgodna z regułami językowej wykładni prawa, w tym przypadku z regułami rozumienia w języku polskim słowa ˝prywatyzacja˝. Jest to także interpretacja contra legem. Na podstawie takiej interpretacji jest prowadzona w tym punkcie nielegalna i niebezpieczna dla interesów Rzeczypospolitej Polskiej praktyka pseudoprywatyzacyjna Ministerstwa Skarbu Państwa. Literatura społeczno-ekonomiczna słusznie określa tę praktykę jako błędną i niebezpieczną (zob.: Maciej Bałtowski: Prywatyzacja przedsiębiorstw państwowych, Wyd. Nauk. PWN, Warszawa, 1998 r., s. 21). Praktyka ta spotyka się z powszechnym potępieniem społecznym w Polsce i zapewne z pochwałą rządów zagranicznych, które przysparzają w ten sposób swoim państwom niezasłużonych korzyści, kosztem zubożanej Polski. Mając powyższe na uwadze, proszę uprzejmie Pana Ministra na podstawie art. 193 ust. 3 regulaminu Sejmu RP o udzielenie odpowiedzi na dodatkowe pytania:
1. Czy transfer większościowych pakietów akcji spółek, stanowiących własność polskiego Skarbu Państwa, do publicznych sektorów własnościowych państw zagranicznych może być uznany za ˝prywatyzację˝ opartą na przepisach ustawy z 30 VIII 1996 r. o komercjalizacji i prywatyzacji?
2. Czy podstawą takiego transferu jest tylko błędna i niebezpieczna praktyka pseudoprywatyzacyjna Ministerstwa Skarbu Państwa, do której są dodawane uzasadnienia ideologiczno-polityczne, sprzeczne z polskim interesem ekonomicznym oraz sprzeczne z poprawną interpretacją przepisów prywatyzacyjnych, która powinna być oparta na naukowej teorii wykładni prawa, wykładanej na polskich Wydziałach Prawa?
3. Czy Ministerstwo Sprawiedliwości, dokonując interpretacji przepisów wyżej powołanej ustawy prywatyzacyjnej, jest związane ˝błędną i niebezpieczną praktyką˝, jak ją nazwał profesor Maciej Bałtowski we wspomnianej wyżej książce? Te słowa nadają znamienną wymowę innym ocenom tego entuzjastycznego zwolennika prywatyzacji.
4. Czy transfer dochodowych elementów polskiego majątku narodowego do publicznych sektorów własnościowych państw zagranicznych, które są wielokrotnie zamożniejsze od Polski, dokonywany w ramach umów zawieranych przez ministrów E. Wąsacza, A. Kamelę-Sowińską i W. Kaczmarka z reprezentantami publicznych koncernów zagranicznych (np. francuskim, szwedzkim i niemieckim), nie wyczerpuje także znamion stanu faktycznego przestępstwa z art. 129 K.k., a nie tylko z art. 231 § 1 K.k. (tzw. zbieg przepisów ustawy karnej)?
5. W ilu sprawach o przestępstwa ˝prywatyzacyjne˝ wszystkich kategorii zostały skierowane akty oskarżenia do sądów, w ilu przypadkach zapadły wyroki skazujące?
6. Jak ostatecznie została zakończona sprawa karna polsko-niemieckiej grupy oszustów i spekulantów, interesujących się przestępczym obrotem ziemią popegeerowską w dawnym województwie szczecińskim, która była rozpoznawana w I instancji przez Sąd Rejonowy w Szczecinie, którego wyrok został zaskarżony do Sądu Okręgowego w Szczecinie w 2001 r.?
Z wyrazami szacunku
Poseł Janusz Dobrosz
Wrocław, dnia 8 września 2003 r.